شعر فارسی آیات غمزه

تازه شهیدا بگو خانۀ معشوقه کو

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 11:28:00 GMT

دل که سپردم به عشق خون جگر افتاده است
دست کدام از خدا بی خبر افتاده است

راز پس پرده را از لب ساقی مپرس
غنچه اگر وا کند پرده بر افتاده است

شیخ به دردی کشان رد شد و دشنام داد
کاش که فهمیده بود با که در افتاده است

تازه شهیدا بگو خانۀ معشوقه کو
گفت همانسو که سر بیشتر افتاده است

زهرۀ منظومۀ شمسی من چشم توست
عقرب زلفت ولی در قمر افتاده است

میزبان عشق است و وای از عشق ! غوغا می کند

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 11:04:00 GMT

عشق سوزان است بسم الله رحمن الرحیم
هر که خواهان است بسم الله رحمن الرحیم

دل اگر تاریک اگر خاموش بسم الله النور
گر چراغان است بسم الله رحمن الرحیم

نامه ای را هُدهُد آورده ست آغازش تویی
از سلیمان است بسم الله رحمن الرحیم

سوره والیل من برخیز و والفجری بخوان
دل شبستان است بسم الله رحمن الرحیم

قل هو الله احد قل عشق الله الصمد
راز پنهان است بسم الله رحمن الرحیم

گیسویت را باز کن انا فتحنایی بگو
دل پریشان است بسم الله رحمن الرحیم

ای لبانت محیی الاموات لبخندی بزن
مردن آسان است بسم الله رحمن الرحیم

میزبان عشق است و وای از عشق ! غوغا می کند
هر که مهمان است بسم الله رحمن الرحیم

درخت است و سیب است و فصل رسیدن

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 10:59:00 GMT

نگاهت شبی در نگاهی می افتد
سپاهی به جان سپاهی می افتد

غزالی به دنبال شیری شگفتا
گدایی پیِ پادشاهی می افتد

یکی خسته آواره ی کوه و صحرا
یکی گوشه ی خانقاهی می افتد

تو هم مطمئن باش ای دل که روزی
گذارت به چشم سیاهی می افتد

پلنگی و مغرور، گیرم که باشی
سر و کارت آخر به ماهی می افتد

دلم جام تردی ست در دست مستی
خدایا خدایا گواهی می افتد

درخت است و سیب است و فصل رسیدن
بخواهی می افتد، نخواهی می افتد

طناب است و دار است و مرگ است و حق است
ولی گردن بی گناهی می افتد

تو دیوانه ای عاقلان را خبر کن
به دست تو سنگی به چاهی می افتد

ببین بام ما را ببین تشت ما را
از این اتفاقات گاهی می افتد

ره پر از لیلی و ما هم زود عاشق می شویم

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 10:53:00 GMT

یا به لبخندی امیران را اسیر آورده ای
یا به ترفندی اسیران را امیر آورده ای

آسمان اما مجال عشقبازی را نداشت
ما که می دانیم ما را ناگزیر آورده ای

ره پر از لیلی و ما هم زود عاشق می شویم
ساروان، ما را چرا از این مسیر آورده ای؟

عشق یک بازی ست تا ما مات شاهنشه شویم
بی خود ای دل رو به سرباز و وزیر آورده ای

پهلوانا آخر این قصه را از من مپرس
گرچه می دانم که رستم را به زیر آورده ای

تو سراسر بوسه اما من لبانم سوخته ست
نوشداروی مرا ای عشق دیر آورده ای

دلا دیوانگی کم نیست شاید عشق کم باشد

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 10:50:00 GMT

و اسماعیل می دانست آن چاقو نمی برّد
که صیادی که من دیدم دل از آهو نمی برّد

کدامین بارگاه است این کدامین خانقاه است این
که در اینجا نفس از گفتن یاهو نمی برّد

دلا دیوانگی کم نیست شاید عشق کم باشد
اگر زنجیرها را زور این بازو نمی برّد

چرا ناراحتی ای دوست از دست رفیقانت
که خنجر عادتش این است رودررو نمی برّد

زلیخا را بگو نارنج هایش را نگه دارد
که دیگر نوبت عشق است و تیغ او نمی برّد

از دست تو در کوچه پری شب چه خبر بود؟

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 12:58:00 GMT

می سوخت خبرها همه در تب، چه خبر بود؟
از دست تو در کوچه پری شب چه خبر بود؟

ارّابه ی دیوانه کشی از هیجان پر
می آمد و می رفت مرتب، چه خبر بود؟

هر گوشه لبی در طلبی تاب و تبی داشت
روی لبت ای لطف لبالب چه خبر بود؟

هر پنجره چشمی شده یارب که گذر داشت
هر روزنه گوشی شده یارب، چه خبر بود؟

می ریخت از ابروی تو خاکستر شیراز
در آتش آن بیت مورب چه خبر بود؟

مشق فقها رقص و شراب و دف و نی شد
در دایره ی بسته ی مذهب چه خبر بود؟

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:10:00 GMT

آدم وقتی ناراحت می شه نباید ناراحت بشه.

_{سید امیرحسین دهستانی 3 ساله از مشهد}

شب قدر است، لبخندی بزن، مولای درویشان!

علیرضا قزوه — Fri, 24 Jun 2016 07:24:00 GMT

دلم تنگ است و دلتنگ اند دلتنگان و دل ریشان
شب قدر است، لبخندی بزن، مولای درویشان!

اگر هم سو نمی گردند با فریاد های تو،
نمی گردند دل ریشان، نمی چرخند درویشان

هنوز آن سوی دنیا قدر خوبی را نمی فهمند
فراوانند بدخواهان و بسیارند بدکیشان

رها از خود شدم آن قدر این شب ها که پنداری
نه با بیگانگانم نسبتی باشد نه با خویشان

به مرگِ زندگی! من مرگ راهم زندگی کردم
جدا از زندگانی کردن این مرگ اندیشان

شب قدر است، لبخندی بزن تا عید فطرِ من
تبسّم عیدی من باد، بادا عیدی ایشان

از کجا آمده در عین عطش این همه مستی

علی فردوسی — Wed, 21 Oct 2015 08:51:00 GMT

عجبا این همه غیرت! عجبا این همه مستی!
تو که هستی که چنین مستی و شمشیر به دستی؟

نه شرابی، نه سرابی، نه لبی خورده به آبی
از کجا آمده در عین عطش این همه مستی

تو سبوی ملکوتی که ملک مست شد از او
که فلک مست شد، افتادی از دست و شکستی

تو که شوری و شراری، تو رجز خوانده ای، آری
که رمیدند سواران تو که بر اسب نشستی

تو علی بن حسین بن علی زاده ی عشقی
تو الست بن الست بن الست بن الستی

این من شاعر ناشی چه بگوید که تو باشی!؟
این همه هستی و این ها همه ات نیست... که هستی!؟

آتشین دمان رفتند،سرفشان و پاکوبان

محمدعلی مجاهدی — Fri, 07 Aug 2015 04:59:00 GMT

وای من که می روید دشنه دشنه خار اینجا

مثل این که می گیرند، ماتم بهار اینجا

جای جای این وادی، از سراب سیراب است

ریشه ریشه می سوزند، بوته های خار اینجا

در جهان بی دردی، از پی چه می گردی؟

وا نمی شود ای دل،عقده ای ز کار اینجا

ناله ای، خروشی نیست، آه شعله جوشی نیست

ما دلی نمی بینیم، گرم و شعله بار اینجا

از من و تو می گیرد فرصت تماشا را

بیعتی که آیینه بسته با غبار اینجا

آتشین دمان رفتند سرفشان و پاکوبان

بعد از این نمی رقصند با طناب دار اینجا

شور سر به داری نیست، شوق پایداری نیست

تا به کی ز دلتنگی، می کشی هوار اینجا؟

التهاب داغی کو؟ لاله ای، چراغی کو؟

تا تو را به رقص آرد عشقِ شعله کار اینجا

ترتب شهیدان را غرق لاله کن، یعنی:

پاره ی دلی بگذار روی هر مزار اینجا

کورسوی نوری نیست،روشنای طوری نیست

ای کلیم من برخیز! مژده ای بیار اینجا

ای زلال روحانی! چشمه چشمه جاری شو

وِی شکوه بارانی نم نمی ببار اینجا

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

محمدسعید شاد — Sun, 02 Aug 2015 03:53:00 GMT

رسیده ای به جماهیر مردگان گناه

به استحاله ی کافوریان سرد و سیاه

- به ناگواری زخم آن چنان که من خوردم

به بی شکوهی تردید بین چاله و چاه -

جنونِ گاه به گاهم دوباره گل کرده ست

در این جنازه ی زیبا نشسته ام به نگاه

غرور سلسله اش می رسد به اهریمن

تبار روشن رویَش ولی، به حضرت ماه

به دوش می کشمش، از دلم به دوشم رفت

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

محمدسعید شاد — Tue, 14 Apr 2015 05:35:00 GMT

جهان تهاجم سنگ است، کودکانه و شاد

از آنچه با سر ديوانه مي کند فرياد

زمانه سفله پسند است، هرکه خم نشود

جز از طريق شکستن نمي رسد به مراد

شکست، مذهب رندان نابهنگام است

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

بهار با هيجاني شگرف آمد و برد

تو را به سير درختان گل، مرا از ياد

براي آن که غريب است، هيچ فرقي نيست

ميان جوي خيابان و آب رکناباد

اگر نرفتم و ماندم کمي تحمل کن

اگر نرفتم و ماندم، بقاي عمر تو باد!

پیاله ای بیشتر نخوردم خدا به سر شاهد است ساقی

مهدی جهاندار — Fri, 17 Oct 2014 14:53:00 GMT

شبی به مسجد شدم گرفتار و شاکی ام زاهد است ساقی
پیاله ای بیشتر نخوردم خدا به سر شاهد است ساقی

به شهر میخانه های بسته که بر درش محتسب نشسته
مقصّر اصلأ همیشه وا بودن در مسجد است! ساقی

خدای زاهد چه خشمگین و خدای عاشق چه مهربان است
تو می توانی برس به دادم خدایمان واحد است ساقی

یکی است دستش پر از تیمّم، یکی است دستش به گردن خُم
تو نیز دستی بیا بچرخان که دست بالای دست... ساقی

شدم گرفتار شحنه و شیخ و واعظ و مفتی و مفتّش
خروش و فریاد و داد و بیداد و شکوه بی فایده است ساقی!

نمانده اشکی به چشم امّا غم تو خون شد به رگ رگ ما
شراب ها جاری اند هرچند آب ها راکد است ساقی

در سرم پونه ای ست، پس هستم

محمدسعید شاد — Sat, 28 Jun 2014 13:04:00 GMT

گر چه از بود و گل تهی دستم

در سرم پونه ای ست، پس هستم

آه از این زخم های ریز و درشت!

آه از آن عهدها که نشکستم!

غیر از این زخم، وقف نامردان!

طرفی از عاشقی اگر بستم

آتشی با من است کو مردی

که به رغبت بگیرد از دستم

هر که دیناری آبرو دارد

نسپارد به من که بد مستم